Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

«Μάνα! Είν’ η αγκαλιά σου γη στη μέση του ωκεανού, είναι το φιλί σου φως και θέρμη του αυγερινού, είν’ η λάμψη σου αστέρι που πλατιά φεγγοβολεί, είν’ το γέλιο σου παρτέρι να φυτρώνει το σπαθί…».

Μάνα! Φως, στήριγμα και προστασία του παιδιού δυναμική, με όποιο τίμημα.

Η μοίρα ενός λαού είναι τα παιδιά του. Οι ιδέες και τα έργα τους είναι αναμφισβήτητα η συνέχεια ή η συνέπεια του έργου των προγενέστερων.

Το μικρό παιδί την πρώτη εκδήλωση προστασίας την απολαμβάνει στη μητρική αγκαλιά, τη γεμάτη εικόνες και αισθήματα που καταγράφονται ανεξίτηλα στο υποσυνείδητο και στην ψυχή του, για να γίνουν ύστερα οι δυνατοί μοχλοί, οι ρίζες και τα θεμέλια της ψυχοπνευματικής οικοδόμησης του νέου ανθρώπου.

Η μητρική στοργή, που εκδηλώνεται ποικιλοτρόπως, συνδυάζει το ένστικτο, τη λογική και την καρδιά στο ευαίσθητο έργο τής ανάστησης και της ανθοφορίας των τρυφερών βλαστών, ανοίγοντας βήμα προς βήμα το δρόμο της άνδρωσής τους μέσα από τα επίχρυσα μονοπάτια του αποπροσανατολισμού, από τα εκάστοτε συμφέροντα.

Η μάνα που γαλούχησε το σπλάχνο της με τις αξίες της Αγάπης είναι Μάνα του Κόσμου, είναι η ρίζα που θα τροφοδοτήσει γενιές και γενιές οι οποίες θα εναλλάσσονται στη χρυσή σκυτάλη του ανθρωπισμού, παραδειγματίζοντας με το έργο τους και τραβώντας από τα χαμηλά τις συνειδήσεις ν’ ανορθωθούν, ν’ αναστηθούν.

«…παιδί μου, η αγκαλιά μου κράτησε τον κόσμο, σα θέρμαινες τον κόρφο μου…».

Όταν το παιδί έχει φορτιστεί με τρυφερότητα, ύστερα στις σκληρές διακυμάνσεις της ζωής, στις αποτυχίες, στην κούραση, στο άγχος, θα αναζητήσει σε κάποια τρυφερότητα να βρει λιμάνι και απάγκιο, μακριά από το στρόβιλο, την κοσμοχαλασιά, που τον γεμίζει φόβο, ίλιγγο και πόνο. Η καταφυγή τότε στην εκτόνωση της συσσωρευμένης απογοήτευσής του μέσω παραισθήσεων και επιθετικότητας θα είναι αδιανόητη και καταδικαστέα.

Μάνα! Αστείρευτη πηγή ζωής κι αγάπης!

«Τα χέρια σου στην ώρα του θαλασσοδαρμού / γίνονται δελφίνια χρυσά του λυτρωμού. / Τα χέρια σου, κανίσκια βαστάν παρηγοριάς, / μ’ αυτά στηρίζεις, δίνεις, υψώνεις, ευλογάς».

    (Κωστής Παλαμάς)

Η μητρική αγάπη εκδηλώνεται με θυσίες, ως προσφορά ζωής στο παιδί, το τρανότερο και συγκινητικότερο παράδειγμα αγάπης, το ιερότερο έργο, ώστε το παιδί που διαπλάθεται σ’ αυτή την όαση του περιβάλλοντός του να παίρνει μηνύματα ανθρωπιστικά που ριζώνουν βαθιά στο υποσυνείδητο και στην καρδιά, ευαισθητοποιώντας την μετέπειτα ζωή και το έργο του. Η αισιοδοξία που αναβλύζει από αυτή την αγάπη και την αίσθηση ασφάλειας είναι η μεγαλύτερη γενεσιουργός δύναμη των ιδανικών της παιδικής αθωότητας.

«Δεν μπορείς να σηκωθείς και ν’ ατενίσεις, εάν δεν έχεις κάπου να πατήσεις».

Το ιδεολογικό έδαφος των νέων ήδη μοιάζει με «κινούμενη άμμο», ενώ η αναζήτηση ιδανικών και ελπίδας συμβαδίζει με τις απεγνωσμένες προσπάθειες υπέρβασης των αδυναμιών και της «μοναξιάς» τους που συνεχώς αντιστρατεύονται το συναίσθημα αισιοδοξίας, τον ήλιο της προόδου.

Λουλούδια, λοιπόν, πολλά λουλούδια από τον κήπο της καρδιάς και από την αγκαλιά του Μάη στη Μάνα, να στολίζουν τα μαλλιά της, να ευφράνουν την ψυχή της, τη μέρα που γιορτάζουνε οι μάνες όλες με τη γη μαζί, σαν αδελφές δίδυμες και όμοιες στου τοκετού το θαύμα, τα μπουμπούκια τους προσφέροντας στη συνέχεια της ζωής.

Φωτεινή Ε. Σωτηροπούλου

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*