Εκδοτικές προδιαγραφές-Φιλοσοφία και Παιδεία

Εκδοτικές προδιαγραφές περιοδικού ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ

Το περιοδικό μας δέχεται ευχαρίστως και αξιολογεί άρθρα φιλοσοφικής έρευνας, άρθρα παιδευτικού ενδιαφέροντος με έμφαση στη Φιλοσοφία, άρθρα εκλαϊκευμένης παρουσίασης φιλοσοφικών θεμάτων, άρθρα επίκαιρου σχολιασμού από φιλοσοφική σκοπιά (συμπεριλαμβανομένων και πληροφοριών φιλοσοφικού ενδιαφέροντος), καθώς και άρθρα από τομείς του πνεύματος που επικοινωνούν με τη Φιλοσοφία.

Οι μορφικές προδιαγραφές είναι οι εξής:

Έκταση κειμένου: έως 5.000 λέξεις (συμπεριλαμβανομένων των υποσελίδιων σημειώσεων-παραπομπών και της τελικής βιβλιογραφίας).

Σε περιπτώσεις υπέρβασης του ορίου η Συντακτική Επιτροπή επιφυλάσσεται να προκρίνει τη δημοσίευση σε δύο συνέχειες.

Γραμματοσειρά: Times New Roman. Για τους τίτλους: Arial. Για τα αρχαία χωρία: Palatino Linotype σε πολυτονικό σύστημα γραφής.

Μέγεθος γραμματοσειράς κειμένου: 12 στιγμές και υποσημειώσεων: 10 στιγμές.

Διάστιχο κειμένου: 1,5 και υποσημειώσεων: 1.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΩΝΕΤΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ.

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΙΔΙΟΤΗΤΑ Ή / ΚΑΙ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ, ΠΑΝΤΑ ΟΜΟΙΟΠΤΩΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ:

Η ΠΛΑΤΩΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΔΙΑΜΕΣΟΥ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Οξφόρδης, Επίτιμος Σχολικός Σύμβουλος

Παραθέματα: Χρησιμοποιούνται τα κατωφερή εισαγωγικά («χχχχχ») με ορθούς χαρακτήρες, ενώ για τα παραθέματα εντός παραθεμάτων τα ανωφερή εισαγωγικά (“χχχχχ”).

Αριθμοί σημειώσεων στο κείμενο: οι εκθέτες να εισάγονται μετά τα σημεία στίξεως.

Π.χ. .1

Χρησιμοποιούνται υποσελίδιες βιβλιογραφικές παραπομπές και σημειώσεις.

Στις παραπομπές βιβλίων θα ακολουθείται η εξής σειρά: Όνομα και επώνυμο συγγραφέα, άνω-κάτω τελεία, τίτλος βιβλίου (πλαγιογράμματα), κόμμα, εκδότης, κόμμα, τόπος έκδοσης με χρονολογία, κόμμα, αριθμός/οί σελίδας/ων.

Π.χ. Μυρτώ Ρήγου: Ο αναγνώστης Άμλετ, Πλέθρον, Αθήνα 2009, σ. 55.

Τα τοπωνύμια ξένων πόλεων σημειώνονται στα ελληνικά, εφ’ όσον αυτό είναι δυνατό (π.χ. Παρίσι, Ρώμη, Βερολίνο, Νέα Υόρκη).

Σε περίπτωση παραπομπής με πολλά μελετήματα θα χρησιμοποιείται η άνω τελεία για να διαχωρίζονται μεταξύ τους.

Με πλάγια στοιχεία γράφονται οι τίτλοι όχι μόνο των βιβλίων και των περιοδικών, αλλά και λογοτεχνικών, εικαστικών, μουσικών και θεατρικών έργων, ταινιών και παραστάσεων.

Στις παραπομπές άρθρων θα ακολουθείται η ίδια σειρά, μόνο που θα πρέπει να       αναγράφονται εντός παρενθέσεων η αρχική και η τελική σελίδα του άρθρου. Π.χ. Bertolt Brecht: «Dernière étape: “OEdipe”», στο Écrits sur le théâtre, Gallimard, Bibliothèque de la Pléiade, Παρίσι 2000, (σ. 209-211), σ. 209.

Στη βιβλιογραφία που παρατίθεται στο τέλος του μελετήματος ακολουθείται η ίδια σειρά, μόνο που προηγείται το επίθετο του συγγραφέα αντί του ονόματος. Η παράθεση γίνεται κατά αλφαβητική σειρά, ξεχωριστά για το ελληνικό αλφάβητο και ξεχωριστά για το λατινικό προς αποφυγή ανακριβειών.

Σε περίπτωση συγγραφέων που το όνομά τους στη μητρική τους γλώσσα γράφεται στο κυριλλικό ή σε κάποιο άλλο αλφάβητο, ακολουθείται μεταγραφή κατ’ ευθείαν στο ελληνικό αλφάβητο, π.χ. Λένιν (και όχι Lenin ή Lénine), Μπακούνιν, Μπερντιάγιεφ, Ριαζάνοφ.

Σε περίπτωση καθιερωμένου εκλατινισμού ή εξελληνισμού του ονόματος, προτιμάται κατά το δυνατόν ο ελληνικός τύπος (π.χ. Αβικέννας και όχι Avicenna ή Ιμπν Σίνα).

Για έργα του ίδιου συγγραφέα ακολουθούμε χρονολογική σειρά από το παλαιότερο στο πλέον πρόσφατο.

Εναλλακτικά: Τόσο στα βιβλία, όσο και στα άρθρα μπορεί να χρησιμοποιείται ο αγγλοσαξονικής προέλευσης συντομευμένος τρόπος παραπομπής, με όνομα συγγραφέα, έτος δημοσίευσης και αριθμό σελίδας-σελίδων, χωρίς τη συντομογραφία σ. (σελίδα / σελίδες· παράδειγμα: Μπαγιόνας, 1982, 35). Στην περίπτωση αυτή οι απλές παραπομπές μπαίνουν εντός της ροής του κειμένου σε παρένθεση.

Οι συγγραφείς παρακαλούνται να επιλέγουν και να ακολουθούν με συνέπεια έναν τρόπο παραπομπής.

Για τη σύνταξη της βιβλιογραφίας και στις δύο περιπτώσεις εξακολουθούν να ισχύουν τα προαναφερθέντα.

Αρχαιοελληνικά παραθέματα: Στα αρχαιοελληνικά παραθέματα δεν χρησιμοποιούνται εισαγωγικά.

Μετά από κάθε παράθεμα δίνονται οι συντεταγμένες του χωρίου με βάση τον χωρισμό σε κεφάλαια και τη σελιδοποίηση των αντίστοιχων κλασικών εκδόσεων (προσοχή στη χρήση λατινικών γραμμάτων). Π.χ. Πάντες ἄνθρωποι τοῦ εἰδέναι ὀρέγονται φύσει (Αριστοτέλης, Μετά τα Φυσικά, Α 1, 980 a 21.  

Στη βιβλιογραφία δίνονται αναλυτικά τα στοιχεία της έκδοσης από την οποία έχει ληφθεί το παράθεμα: π.χ. Platonis Dialogi, 3ος τόμος, επιμ. J. Bywater, Clarendon Press, Οξφόρδη 1930 κ.ε.

ΠΡΟΣΟΧΗ! Οι βιβλιογραφικές συντομογραφίες του πρωτοτύπου αντικαθίστανται από τις αντίστοιχες ελληνικές: π.χ. α. όχι ed. ή Hg., αλλά επιμ., β. όχι vol. ή Bd., αλλά τόμος, γ. όχι pp. ή S., αλλά σ. (με ένα σ), δ. όχι ff, αλλά κ.ε., ε. όχι transl. ή Übers., αλλά μτφρ.

Στις ηλεκτρονικές πηγές παραπέμπουμε ως εξής: Iris Murdoch: «Literature and    Philosophy», http://www.youtube.com/watch?v=ahDWiS-X_nM [ανάκτηση: 18-9-2013].

Γλώσσα και ορθογραφία κειμένων: Η γλώσσα συγγραφής των κειμένων είναι η Κοινή Νεοελληνική, όπως έχει λεξικογραφηθεί τα τελευταία χρόνια. Ιδιαιτερότητες που συνιστάται να προσεχθούν:

  1. Χρήση τόνου σε μονοσύλλαβες λέξεις χάριν σαφήνειας (π.χ. ο αδελφός του τού είπε).
  2. Χρήση του ν στην αιτιατική του αρσενικού άρθρου σε όλες τις περιπτώσεις (π.χ. τον Αλέξανδρο αλλά και τον Θεοφάνη).
  3. Αποφυγή ορθογραφικής απλούστευσης των φωνηέντων των ξένων ονομάτων σε ελληνική μεταγραφή (π.χ. Γκαίτε = Goethe, Χαίλντερλιν = Hölderlin, Ρουσσώ = Rousseau, Φουκώ = Foucault· αντίθετα: Νίτσε = Nietzsche).
  4. Όταν πρόκειται για σύμφωνα η απλούστευση υιοθετείται κατά προτεραιότητα προκειμένου για το καταληκτικό σύμφωνο (π.χ. Χάρτμαν = Hartmann, Βολφ = Wolff, αλλά Τόμας Μανν = Thomas Mann), ενώ για όσα βρίσκονται στο μέσον του ονόματος καλό είναι να αποφεύγεται (π.χ. Σέλλινγκ = Schelling, Ράσσελ = Russel, Χούσσερλ = Husserl).
  5. Σε γενικές γραμμές γίνονται δεκτοί καθιερωμένοι εξελληνισμοί ονομάτων, ακόμη κι όταν δεν ανταποκρίνονται στην αυθεντική μορφή του ονόματος: π.χ. Γαλιλαίος, Νεύτων, Μονταίνιος, Έγελος, Αλτουσέρ.
  6. Σε κάθε περίπτωση: τα ξένα ονόματα και οι τίτλοι έργων συνιστάται να μεταγράφονται / να μεταφράζονται και στην πρώτη αναφορά τους να δίνεται και η πρωτότυπη ορθογραφία ή ο πρωτότυπος τίτλος σε παρένθεση: Π.χ. όπως γράφει ο Φίχτε (Fichte) το 1794 στο έργο του Επιστημολογία (Wissenschaftslehre)…

Επίσης, πρέπει ο πρωτότυπος τίτλος να δίνεται στη γλώσσα συγγραφής του έργου και όχι (μόνο) στην ξένη μετάφραση που χρησιμοποιήθηκε: π.χ. όπως γράφει ο Χέγκελ (Hegel) στην Επιστήμη της Λογικής (Wissenschaft der Logik Science of Logic)…

      Συντομογραφίες:

      Βλ.: Βλέπε

      Πρβλ.: Παράβαλε (ιδίως σε περιπτώσεις μη ακριβών ή με βάση το νόημα παραθεμάτων και παραπομπών)

      ό.π. (πλαγιογράμματα): όπου παραπάνω, όταν πρόκειται για βιβλίο.

      «ό.π.» (ορθά εντός εισαγωγικών): όπου παραπάνω, όταν πρόκειται για άρθρο.

      κ.ε.: και εξής

      επιμ.: επιμέλεια (προκειμένου για εκδόσεις αρχαίων-κειμένων και συλλογικούς τόμους)

      μτφρ.: μετάφραση

Καταληκτική παρατήρηση: Οι συγγραφείς είναι κατ’ αρχήν υπεύθυνοι / -ες για τη γλωσσική μορφή των κειμένων και την τήρηση των μορφικών προδιαγραφών.

Η Συντακτική Επιτροπή είναι υποχρεωμένη να ενημερώνει τους συγγραφείς για τις μορφικές προδιαγραφές των άρθρων και να τους παρέχει επαρκές χρονικό περιθώριο για την τήρησή τους.

Από την άλλη διατηρεί το δικαίωμα να μεριμνά, στο μέτρο του εφικτού, για τη σιωπηρή διόρθωση εμφανών ορθογραφικών και συντακτικών λαθών και λαθών πληκτρολόγησης (π.χ. τήρηση του κανόνα του ενός κενού διαστήματος μετά από σημείο στίξης και πριν από την επόμενη πρόταση).

Οι συγγραφείς παρακαλούνται να αποστέλλουν εγκαίρως τα κείμενά τους (μέχρι τέλος Απριλίου και τέλος Οκτωβρίου για τα δύο τεύχη της χρονιάς) προκειμένου να ολοκληρώνονται αντίστοιχα εγκαίρως τα επόμενα βήματα σε μορφικό και τεχνικό επίπεδο.

Η Συντακτική Επιτροπή

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*